شامگاه
بر سقف افق به ظلمت شام سياه
آويخته شد چراغ سيمابي ماه
چشمان ستارگان ، به حسرت وا شد
گويا كه عروس روز ، افتاده به چاه
زمستان 1339
|
شامگاه بر سقف افق به ظلمت شام سياه آويخته شد چراغ سيمابي ماه چشمان ستارگان ، به حسرت وا شد گويا كه عروس روز ، افتاده به چاه زمستان 1339 + نوشته شده توسط عذرا مجیبی در دوشنبه نوزدهم اسفند 1387 و ساعت
0:5 |
گل باغ ناز نگارينم گلي از باغ نازه نگاهش موجي از درياي رازه ببين چاك گريبانش ـ كه باشد دري كه سوي باغ صبح ، بازه بهار 1348 + نوشته شده توسط عذرا مجیبی در دوشنبه نوزدهم اسفند 1387 و ساعت
0:3 |
گرفتاري به زندان جهان آسايشي نيست در اين زندان ندانم نوح چون زيست قفس بگشوده، ليكن بال بسته همين باشد گرفتاري قفس چيست؟ بهار 1343 + نوشته شده توسط عذرا مجیبی در دوشنبه نوزدهم اسفند 1387 و ساعت
0:2 |
جاي پا صفايي بود انشب بي نهايت كه خواندم قصۀ دل را برايت تو رفتي ماه من، اما نرفته كنار بيد مجنون جاي پايت تابستان 1340 + نوشته شده توسط عذرا مجیبی در یکشنبه هجدهم اسفند 1387 و ساعت
23:45 |
كوچ خدايا برگ گلدونها چه زرده! همه خانه پر از اندوه و درده در و پيكر چرا ماتم گرفته؟ مگر يارم ازينجا كوچ كرده؟ زمستان 1339 + نوشته شده توسط عذرا مجیبی در یکشنبه هجدهم اسفند 1387 و ساعت
23:43 |
دريا من آن درياي پر جوش و خروشم كه زهر خشم هر سيلي بنوشم برآبم هر چه كشتي رهسپارست سراسر بار غم باشد بدوشم بهار 1343 + نوشته شده توسط عذرا مجیبی در جمعه شانزدهم اسفند 1387 و ساعت
3:0 |
فرياد حسرت مرا فرياد حسرت در گلويه گلاب اشك رخسارم بشويه ز داغت گر من شيدا بميرم ز قبرم لالۀ خونين برويه! بهار 1340 + نوشته شده توسط عذرا مجیبی در جمعه شانزدهم اسفند 1387 و ساعت
2:54 |
شبنم سحرگه گوهري چون اشك ديده به روي بستر گل آرميده مپنداريد شبنم ـ اشك بلبل به دامان لطيف گل چكيده بهار 1343 + نوشته شده توسط عذرا مجیبی در جمعه شانزدهم اسفند 1387 و ساعت
2:52 |
رميده بهار امسال رنگ گل پريده نگارم چوه غزال از من رميده خدا را اي نظربازان جوابي! نگار نازنينم را كه ديده؟ بهار 1343+ نوشته شده توسط عذرا مجیبی در جمعه شانزدهم اسفند 1387 و ساعت
2:50 |
حباب بتا من در هوايت چون حبابم كه سرگردان و لرزان روي آبم اگر پرسي كه حالم بي تو چونست فناي خويشتن باشد جوابم بهار 1343 + نوشته شده توسط عذرا مجیبی در جمعه شانزدهم اسفند 1387 و ساعت
2:37 |
|
|